"Τα πιο ωραία λαϊκά σε σπίτια με μωσαϊκά τα είχαμε χορέψει...." Αυτό το γνωστό τραγούδι μου ήρθε στο μυαλό κοιτώντας το εξώφυλλο, αλλά και διαβάζοντας αυτό το νοσταλγικό μυθιστόρημα ενηλικίωσης που δεν ξέρεις σε ποιο είδος να το κατατάξεις! Είναι συλλογή διηγημάτων, νουβέλα ή σπονδυλωτό μυθιστόρημα; Κι εδώ το μωσαϊκό ταιριάζει γάντι! Γιατί πρόκειται για ένα "μωσαϊκό" από μικρές ιστορίες που αφορούν τον Τάσο, ένα παιδί που μεγαλώνει σε μια επαρχιακή πόλη της Θράκης στα τέλη της δεκαετίας του ΄70 και στις αρχές του ΄80.
Με μια πρωτοπρόσωπη αφήγηση που θυμίζει σελίδες ημερολογίου παρακολουθούμε διάφορα επεισόδια από τη ζωή του μικρού ήρωα, άλλοτε ευχάριστα και άλλοτε δυσάρεστα, καθώς και σκέψεις του, ανησυχίες και διάφορα ερωτηματικά που τον ταλαιπωρούν. Με όπλα την αθωότητα, την ανεμελιά, την ειλικρίνεια και τον αυθορμητισμό που τον χαρακτηρίζουν ερμηνεύει ό,τι συμβαίνει γύρω του με την αθώα ματιά του παιδιού.
Μέσα στο βιβλίο ζωντανεύει η ατμόσφαιρα μιας ολόκληρης εποχής (παιχνίδια της γειτονιάς, γεύσεις και μυρωδιές του παρελθόντος, παλιές τηλεοπτικές εκπομπές, οικογενειακές συνήθειες κ.λ.π.), ενώ, συγχρόνως, αναδεικνύονται και διάφορα κοινωνικά θέματα (φιλικές και συγγενικές σχέσεις, υποβαθμισμένη θέση της γυναίκας, η ξενιτιά, η απώλεια αγαπημένου προσώπου, η ενδοοικογενειακή βία, η απιστία κ.λ.π.).
Το χιούμορ εναλλάσσεται με τη μελαγχολία, ενώ η άμεση και γρήγορη αφήγηση μαζί με την απλή γλώσσα καθιστούν οικείους τους ήρωες στον αναγνώστη, ο οποίος θα ταυτιστεί σε πολλά σημεία με τον ήρωα ανασύροντας δικά του προσωπικά βιώματα και νιώθοντας πολύ έντονα τη νοσταλγία για μια εποχή που έχει περάσει ανεπιστρεπτί!
Και αν νομίζετε ότι ο τίτλος του βιβλίου έχει σχέση με το Φθινόπωρο, κάνετε μεγάλο λάθος! ΤΑ ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙΑ είναι οι πρώτες μικρές δυσκολίες με τις οποίες καλείται να αναμετρηθεί ένα παιδί λίγο πριν την ενηλικίωση. Σηματοδοτούν το τέλος μιας εποχής, αυτής των ξέγνοιαστων παιδικών μας χρόνων!
Τρυφερό, γλυκόπικρο βιβλίο που νιώθεις ότι "σε παίρνει μια αγκαλιά"! Με άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις και το προτείνω σε όλους!
"Παλιά ήθελα να μεγαλώσω και ταυτόχρονα ήθελα να μείνω παιδί. Τώρα, όμως, θέλω μόνο να μεγαλώσω. Ξέρω πια ότι δεν μπορείς να μείνεις για πάντα σε μια ηλικία, όσο όμορφη κι αν είναι αυτή. Γιατί θα είσαι σαν φυλακισμένος. Ή σαν να πεθαίνεις. Κι ούτε έχει κανένα νόημα να ελπίζεις ότι οι όμορφες στιγμές δε θα τελειώσουν ποτέ. Ούτε, όμως, και να φοβάσαι ότι οι κακές στιγμές σου δε θα τελειώσουν"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου