ΜΕΣΗ ΑΓΓΛΙΑ (Τζόναθαν Κόου)

 

Ο Τζόναθαν Κόου,  για ακόμα μια φορά, αποδεικνύει πόσο εξαιρετικός ανατόμος είναι της κοινωνίας της Αγγλίας, στο τρίτο μέρος της τριλογίας του ΜΕΣΗ ΑΓΓΛΙΑ! Πρόκειται για ένα καλογραμμένο χρονογράφημα που μας περιγράφει την κοινωνική και πολιτική κατάσταση της χώρας από το 2010 έως το 2018 μέσα από τις προσωπικές ιστορίες των γνωστών πια σε μας ηρώων του, ενώ ο συγγραφέας προσθέτει και κάποιους νέους χαρακτήρες που ανήκουν στην επόμενη γενιά. 

Η σύνδεση με τα γεγονότα του δεύτερου βιβλίου γίνεται ομαλά και ο αναγνώστης θυμάται αμέσως πρόσωπα και πράγματα, καθώς όλοι οι κεντρικοί χαρακτήρες εμφανίζονται στις πρώτες σελίδες σε μια κηδεία. 

Ο συγγραφέας παρουσιάζει την εκλογή κυβέρνησης συνασπισμού Συντηρητικών και Φιλελεύθερων το 2010, τις ταραχές του 2011 που προήλθαν από τον θανατηφόρο πυροβολισμό του μαύρου Βρετανού Mark Duggan στο Βόρειο Λονδίνο από έναν αστυνομικό, καθώς και το περιβόητο Δημοψήφισμα του 2016 που οδήγησε στο γνωστό Brexit. Αναφορά γίνεται επίσης και σε μια σημαντική στιγμή της ιστορίας της χώρας, τους Ολυμπιακούς αγώνες που έγιναν στο Λονδίνο το 2012. Όλα αυτά παρουσιάζονται συνδυασμένα με εσωτερικά διλήμματα των ηρώων, χαμένους έρωτες, χωρισμούς (που οφείλονται μάλιστα κάποιες φορές σε πολιτικές διαφωνίες!), συμβιβασμούς και αρκετές αναφορές σε ρατσιστικές τάσεις κάποιων ηρώων, οι οποίοι τις εμφανίζουν (περιέργως!) κάθε φορά που τα σχέδιά τους δεν πραγματοποιούνται. Διάχυτη είναι και μια νοσταλγία για περασμένες εποχές όπου το κοινωνικό και οικονομικό τοπίο ήταν διαφορετικό, ενώ το διαπολιτισμικό στοιχείο είναι έντονο (ήρωες από διαφορετικές χώρες, φυλές και με διαφορετικές κουλτούρες). Τέλος, δίνεται έμφαση και στην επίδραση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. 

Ο Κόου, με το γνωστό του σαρκαστικό ύφος που αρκετές φορές γίνεται λυρικό, και με έντονη την περιγραφική του ικανότητα, καταφέρνει να αποδώσει με έναν αρκετά καλό τρόπο τα γεγονότα της συγκεκριμένης εποχής, παρ' όλη τη μικρή χρονική απόσταση που τον χωρίζει από αυτά. Τον διακρίνει μάλιστα αντικειμενικότητα στην αφήγησή του, καθώς δεν εκφράζει τη δική του πολιτική θέση, αλλά αναδεικνύει, απλώς, τα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν στο Brexit. Σε κάποια σημεία, βέβαια, η ανάγνωση γίνεται κουραστική για τον αναγνώστη, ιδίως μετά τη μέση του βιβλίου, όπου υπάρχουν σελίδες που θα μπορούσαν να παραληφθούν. Αυτό, όμως, δεν το κάνει λιγότερο αξιόλογο από τα δύο προηγούμενα βιβλία της τριλογίας. 

Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος που τελειώνει το βιβλίο, όπου διακρίνεται η αισιοδοξία του συγγραφέα και η ελπίδα του για μια μελλοντική συνεργασία όλων των κρατών!

Όλη η τριλογία προτείνεται ανεπιφύλακτα!

Ο ΚΛΕΙΣΤΟΣ ΚΥΚΛΟΣ (Τζόναθαν Κόου)

 

Διάβασα και το δεύτερο μέρος της τριλογίας του Κόου και ομολογώ ότι το βρήκα εξίσου καλό με το πρώτο, παρ' όλες τις αρνητικές κριτικές που είχα ακούσει! Η ιστορία συνεχίζεται είκοσι χρόνια μετά, στη Βρετανία εποχής Μπλερ, και οι γνωστοί μας έφηβοι της ΛΕΣΧΗΣ ΤΩΝ ΤΙΠΟΤΕΝΙΩΝ έχουν μεγαλώσει. Η ενηλικίωσή τους, όμως, είναι επώδυνη! Είτε έχουν να αντιμετωπίσουν περίπλοκες ή ανεκπλήρωτες ερωτικές σχέσεις είτε αντιμετωπίζουν προβλήματα επαγγελματικής φύσεως ή έρχονται αντιμέτωποι με μυστικά του παρελθόντος.

Οι ήρωες κινούνται τώρα και έξω από το γνωστό Μπέρμιγχαμ, στο Λονδίνο, τη Δανία, τη Γερμανία και τη Γαλλία και τους βλέπουμε να διαπρέπουν (;) στον χώρο της πολιτικής, της δημοσιογραφίας ή του χρηματιστηρίου.

Ενώ στο πρώτο βιβλίο βασικός ήρωας ήταν ο Μπέντζαμιν, εδώ γίνεται μια εκτεταμένη σκιαγράφηση του χαρακτήρα του αδελφού του Πολ, βουλευτή, πια, του Εργατικού κόμματος, ο οποίος παρουσιάζεται ως ένας ματαιόδοξος αριβίστας, πολύ καλός χειριστής της γλώσσας των πολιτικών, χαμαιλέοντας, όπου χρειάζεται, για να γίνεται αρεστός,  ευάλωτος, όμως, σε παράνομους έρωτες.

Πρόκειται για ένα πολύ καλό κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα με αναφορές στην οικογένεια, τη θρησκευτική πίστη, τις αξίες, τις προσωπικές αποτυχίες και εμμονές, στο οποίο λύνονται όλες οι απορίες που δημιουργήθηκαν στον αναγνώστη από το πρώτο βιβλίο.

Αρκετές ανατροπές, γρήγορη πλοκή, η οποία παρουσιάζεται κι εδώ μέσα από διάφορα κειμενικά είδη, εξαιρετική περιγραφή χαρακτήρων, πολύ καλή πολιτική ανάλυση της εποχής! Ο συγγραφέας παραδίδει για ακόμα μια φορά ένα μάθημα ιστορίας και ψυχολογίας με το γνωστό καυστικό, αλλά και γλαφυρό, συγχρόνως, ύφος του! 

Αξίζει να διαβαστεί!

Η ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΤΙΠΟΤΕΝΙΩΝ (Τζόναθαν Κόου)

 

Τι να πει κανείς γι' αυτό το βιβλίο! Το διάβασα σε δύο μέρες και, πραγματικά, ενθουσιάστηκα!!!

Βρισκόμαστε στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας τη δεκαετία του '70 και παρακολουθούμε τις περιπέτειες μιας παρέας εφήβων, αλλά και των οικογενειών τους. Παράλληλα με τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα και τις απογοητεύσεις των βασικών ηρώων που είναι μαθητές στο σχολείο Κινγκ Γουίλιαμς, αλλά και τα αδιέξοδα των ενηλίκων, παρουσιάζεται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη όλη η πολιτική και κοινωνική κατάσταση της Αγγλίας την εποχή εκείνη (πολιτική αστάθεια, ισχυρό συνδικαλιστικό κίνημα, απεργιακές κινητοποιήσεις, τρομοκρατικές ενέργειες ΙΡΑ, εθνικισμός, ρατσισμός, συντηρητικοί εναντίον των εργατικών και το αντίστροφο και γενικότερα όλα τα γεγονότα που προηγήθηκαν της ανόδου της Θάτσερ στην εξουσία).

Μην ταράζεστε! Το βιβλίο δεν είναι καθόλου βαρετό! Διαβάζεται απνευστί! Μπορεί σε ένα-δυο σημεία να κάνει μια μικρή "κοιλίτσα", αλλά αμέσως "ξυπνάει" το ενδιαφέρον για τη συνέχεια της παρακολούθησης της ζωής των ηρώων, από τα 12 έως τα 19 χρόνια τους!

Υπάρχουν αρκετές δόσεις χιούμορ, κάτι που δεν αναιρεί, όμως, την ύπαρξη και του δραματικού στοιχείου. Μαζί με το χιούμορ κάνει την εμφάνισή της και η σάτιρα, η οποία, ενώ στην αρχή είναι συγκρατημένη, κάποια στιγμή "ξεχύνεται" άφθονη! Το ίδιο συμβαίνει και με τη μουσική, καθώς οι σελίδες είναι γεμάτες από ονόματα τραγουδιστών και συγκροτημάτων, τίτλους τραγουδιών και μουσικών ρευμάτων της εποχής!

Το βιβλίο το κάνουν μοναδικό και δύο άλλα στοιχεία: Οι εναλλαγές, πρώτα - πρώτα, των κειμενικών ειδών (επιστολές διαμαρτυρίας, άρθρα, προκηρύξεις, λόγοι που εκφωνούνται, ημερολογιακές σημειώσεις), αλλά και ο τρόπος που παρουσιάζονται οι σκέψεις του βασικού ήρωα στις τελευταίες 45 σελίδες. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη περίοδο που έχω συναντήσει σε βιβλίο (15.000 λέξεις, περίπου, χωρίς καμία τελεία)!

Μπορεί να με ενόχλησαν λίγο κάποια ορθογραφικά λαθάκια που εντόπισα ή οι υποσημειώσεις στο τέλος του βιβλίου που με υποχρέωναν να πηγαίνω εκεί κάθε λίγο και λιγάκι (πολύ άβολο!), αλλά τη ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΤΙΠΟΤΕΝΙΩΝ τη θεωρώ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ και την προτείνω σε όλους!  Να σημειώσω, δε, ότι αποτελεί το πρώτο μέρος μιας τριλογίας...Ήδη έχω ξεκινήσει την ανάγνωση του δεύτερου μέρους Ο ΚΛΕΙΣΤΟΣ ΚΥΚΛΟΣ!